.\" -*- coding: UTF-8 -*-
'\" t
.\"     Title: sfdisk
.\"    Author: [see the "AUTHOR(S)" section]
.\" Generator: Asciidoctor 2.0.15
.\"      Date: 2022-08-04
.\"    Manual: System Administration
.\"    Source: util-linux 2.38.1
.\"  Language: English
.\"
.\"*******************************************************************
.\"
.\" This file was generated with po4a. Translate the source file.
.\"
.\"*******************************************************************
.TH SFDISK 8 "4 sierpnia 2022 r." "util\-linux 2.38.1" "Administracja systemem"
.ie  \n(.g .ds Aq \(aq
.el       .ds Aq '
.ss \n[.ss] 0
.nh
.ad l
.de  URL
\fI\\$2\fP <\\$1>\\$3
..
.als MTO URL
.if  \n[.g] \{\
.  mso www.tmac
.  am URL
.    ad l
.  .
.  am MTO
.    ad l
.  .
.  LINKSTYLE blue R < >
.\}
.SH NAZWA
sfdisk \- wyświetla lub modyfikuje tablicę partycji dysku
.SH SKŁADNIA
.sp
\fBsfdisk\fP [opcje] \fIurządzenie\fP [\fB\-N\fP \fInumer\-partycji\fP]
.sp
\fBsfdisk\fP [opcje] \fIpolecenie\fP
.SH OPIS
.sp
\fBsfdisk\fP jest narzędziem do partycjonowania dowolnego urządzenia blokowego,
powstałego głównie z myślą o skryptach. Działa w trybie interaktywnym, gdy
jest uruchomiony w terminalu (tj. standardowe wejście odnosi się do
terminala).
.sp
Od wersji 2.26 \fBsfdisk\fP obsługuje etykiety dysku MBR (DOS), GPT, SUN i SGI,
ale nie obsługuje adresowania CHS (cylinder\-głowica\-sektor). CHS nigdy nie
było istotne w Linuksie, a ten sposób adresowania nie ma żadnego sensu we
współczesnych urządzeniach.
.sp
\fBsfdisk\fP chroni pierwszy sektor dysku przy tworzeniu nowej etykiety
dysku. Opcja \fB\-\-wipe always\fP wyłącza tę ochronę. Proszę zauważyć, że
\fBfdisk\fP(8) i \fBcfdisk\fP(8) domyślnie całkowicie kasują ten obszar.
.sp
\fBsfdisk\fP (od wersji 2.26) \fBwyrównuje początek i koniec partycji\fP do
limitów wejścia/wyjścia urządzenia blokowego, jeśli: podano rozmiar
względny, korzysta się z domyślnych wartości albo do rozmiarów użyto
przyrostków zwielokrotniających (np. MiB). Może się zdarzyć, że rozmiar
partycji ulegnie optymalizacji (zmniejszeniu lub zwiększeniu) z powodu
wyrównania, jeśli przesunięcie początku partycji podano dokładnie w
sektorach, a rozmiar partycji relatywnie lub przy użycie przyrostków
zwielokrotniających.
.sp
Zaleca się w ogóle nie podawać przesunięcia początku partycji, lecz określić
jej rozmiar w MiB, GiB itd. W takim przypadku \fBsfdisk\fP wyrówna wszystkie
partycje do limitów wejścia/wyjścia urządzenia blokowego (lub, gdy limity
wejścia/wyjścia są zbyt małe, to do granicy megabajta, aby zachować
przenośność układu dysku). Jeśli to domyślne zachowanie jest niepożądane
(zwykle w przypadku bardzo małych partycji), to należy określić przesunięcie
i rozmiar w sektorach. Program \fBsfdisk\fP nie dokona wówczas żadnej
optymalizacji względem podanych wartości.
.sp
\fBsfdisk\fP, w przeciwieństwie do \fBfdisk\fP(8), nie tworzy standardowych
partycji systemowych dla etykiet dysku SGI i SUN. Konieczne jest jawne
utworzenie wszystkich partycji w tym partycji systemowych zajmujących cały
dysk.
.sp
\fBsfdisk\fP używa ioctl \fBBLKRRPART\fP (ponowne odczytanie tablicy partycji) aby
upewnić się, że urządzenie nie jest używane przez system lub inne narzędzia
(zob. też \fB\-\-no\-reread\fP). Możliwe jest, że ta funkcja lub inna aktywność
\fBsfdisk\fP będzie ścigała się z \fBsystemd\-udevd\fP(8). Zalecanym sposobem
uniknięcia ewentualnych kolizji jest skorzystanie z opcji \fB\-\-lock\fP. Taka
blokada spowoduje pominięcie przez \fBsystemd\-udevd\fP zdarzenia na danym
urządzeniu.
.sp
Zachęta \fBsfdisk\fP jest jedynie wskazówką dla użytkowników, a wyświetlony
numer partycji nie oznacza, że utworzony zostanie taki sam wpis tablicy
partycji (jeśli nie podano \fB\-N\fP), szczególnie w przypadku tablic
zawierających luki.
.SH POLECENIA
.sp
Polecenia wzajemnie się wykluczają.
.sp
[\fB\-N\fP \fInumer\-partycji\fP] \fIurządzenie\fP
.RS 4
Domyślnym zachowaniem \fBsfdisk\fP jest odczytanie ze standardowego wejścia
przepisu na oczekiwane partycjonowanie \fIurządzenia\fP, a następnie utworzenie
tablicy partycji zgodnie z tym przepisem. Patrz niżej aby zapoznać się z
opisem formatu wejściowego. Jeśli standardowym wejściem jest terminal, to
\fBsfdisk\fP uruchomi się w sesji interaktywnej.
.sp
Jeśli podano opcję \fB\-N\fP, to zmiany są wprowadzane w partycji określonej
\fInumerem\-partycji\fP. Pola partycji których nie podano, nie są modyfikowane.
.sp
Proszę zauważyć, że opcją \fB\-N\fP można w ten sposób zaadresować partycję
nieistniejącą. Przykładowo MBR zawiera zawsze 4 partycje, ale liczba
używanych partycji może być też mniejsza. W takim przypadku \fBsfdisk\fP podąży
za domyślnymi wartościami z tablicy partycji i nie użyje wbudowanych
wartości domyślnych dla nieużywanych partycji podanych z opcją
\fB\-N\fP. Zob. też \fB\-\-append\fP.
.RE
.sp
\fB\-A\fP, \fB\-\-activate\fP \fIurządzenie\fP [\fInumer\-partycji\fP...]
.RS 4
Przełącza flagę rozruchową dla podanych partycji i wyłącza flagę rozruchową
dla wszystkich niepodanych partycji. W miejsce numerów partycji można podać
również wartość specjalną "\fB\-\fP", która wyłączy flagę rozruchową na
wszystkich partycjach.
.sp
Polecenie aktywacji jest obsługiwane tylko w przypadku MBR i PMBR. Jeśli
wykryto etykietę GPT, to \fBsfdisk\fP wypisze ostrzeżenie i automatycznie
przejdzie do PMBR.
.sp
Jeśli nie poda się \fInumeru\-partycji\fP, wypisywana jest lista partycji z
aktywną flagą.
.RE
.sp
\fB\-\-backup\-pt\-sectors\fP \fIurządzenie\fP
.RS 4
Tworzy kopię zapasową sektorów bieżącej tablicy partycji w formacie binarnym
i wychodzi. Zob. rozdział \fBTWORZENIE KOPII ZAPASOWEJ TABLICY PARTYCJI\fP.
.RE
.sp
\fB\-\-delete\fP \fIurządzenie\fP [\fInumer\-partycji\fP...]
.RS 4
Usuwa wszystkie lub podaną partycję.
.RE
.sp
\fB\-d\fP, \fB\-\-dump\fP \fIurządzenie\fP
.RS 4
Zrzuca partycję urządzenia w formacie, który można podać jako wejście do
\fBsfdisk\fP. Zob. rozdział \fBTWORZENIE KOPII ZAPASOWEJ TABLICY PARTYCJI\fP.
.RE
.sp
\fB\-g\fP, \fB\-\-show\-geometry\fP [\fIurządzenie\fP...]
.RS 4
Wypisuje geometrię wszystkich lub podanego urządzenia. Ze względu na
kompatybilność wsteczną, przestarzała opcja \fB\-\-show\-pt\-geometry\fP ma takie
samo znaczenie.
.RE
.sp
\fB\-J\fP, \fB\-\-json\fP \fIurządzenie\fP
.RS 4
Zrzuca partycję urządzenia w formacie JSON. Proszę zauważyć, że \fBsfdisk\fP
nie potrafi użyć JSON jako formatu wejściowego.
.RE
.sp
\fB\-l\fP, \fB\-\-list\fP [\fIurządzenie\fP...]
.RS 4
Wypisuje partycje wszystkich lub podanego urządzenia. Polecenie to można
łączyć z \fB\-\-verify\fP.
.RE
.sp
\fB\-F\fP, \fB\-\-list\-free\fP [\fIurządzenie\fP...]
.RS 4
Wypisuje przestrzenie bez partycji (wolne) na wszystkich lub podanym
urządzeniu.
.RE
.sp
\fB\-\-part\-attrs\fP \fIurządzenie numer\-partycji\fP [\fIatrybuty\fP]
.RS 4
Zmienia bity atrybutów partycji GPT. Jeśli nie podano \fIatrybutów\fP,
wypisywane są ustawienia bieżącej partycji. Argument \fIatrybuty\fP zawiera
listę numerów bitów lub nazw bitów, separatorem jest przecinek lub
spacja. Przykładowo łańcuch "RequiredPartition,50,51" ustawi trzy
bity. Obecnie obsługiwane są następujące bity atrybutów:
.sp
Bit \fB0\fP (\fBRequiredPartition\fP)
.RS 4
Jeśli ten bit jest ustawiony, partycja jest wymagana do funkcjonowania
platformy. Twórca partycji wskazuje, że usunięcie lub modyfikacja zawartości
może być przyczyną utraty funkcji platformy lub jej zdolności do rozruchu
lub działania. System nie może funkcjonować normalnie po jej usunięciu i
powinna być ona rozważana jako część sprzętowa systemu.
.RE
.sp
Bit \fB1\fP (\fBNoBlockIOProtocol\fP)
.RS 4
Oprogramowanie układowe EFI powinno ignorować zawartość partycji i nie
próbować jej odczytywać.
.RE
.sp
Bit \fB2\fP (\fBLegacyBIOSBootable\fP)
.RS 4
Partycja może służyć do rozruchu przez stare oprogramowanie układowe BIOS.
.RE
.sp
Bity \fB3\-47\fP
.RS 4
Niezdefiniowane i muszą wynosić zero. Zarezerwowane dla przyszłych wersji
specyfikacji UEFI.
.RE
.sp
Bity \fB48\-63\fP
.RS 4
Zarezerwowane do użytku przez GUID. Użycie tych bitów silnie zależy od typu
partycji. Przykładowo Microsoft używa bitu 60 aby oznaczyć ustawienie tylko
do odczytu, 61 do kopii w tle innej partycji, 62 do partycji ukrytych a 63
do wyłączenia automatycznego montowania.
.RE
.RE
.sp
\fB\-\-part\-label\fP \fIurządzenie numer\-partycji\fP [\fIetykieta\fP]
.RS 4
Zmienia etykietę (nazwę) partycji GPT. Jeśli nie podano \fIetykiety\fP, wypisze
etykietę bieżącej partycji.
.RE
.sp
\fB\-\-part\-type\fP \fIurządzenie numer\-partycji\fP [\fItyp\fP]
.RS 4
Zmienia typ partycji. Jeśli nie podano \fItypu\fP, wypisze typ bieżącej
partycji.
.sp
Argument \fItyp\fP jest liczbą szesnastkową w przypadku MBR, GUID\-em w
przypadku GPT, aliasem (np. "linux") lub skrótem (np. "L"). Ze względu na
kompatybilność wsteczną, opcje \fB\-c\fP i \fB\-\-id\fP mają takie samo znaczenie.
.RE
.sp
\fB\-\-part\-uuid\fP \fIurządzenie numer\-partycji\fP [\fIuuid\fP]
.RS 4
Zmienia unikalny identyfikator (UUID) partycji GPT. Jeśli nie podano
\fIuuid\fP, wypisze UUID bieżącej partycji.
.RE
.sp
\fB\-\-disk\-id\fP \fIurządzenie\fP [\fIidentyfikator\fP]
.RS 4
Zmienia identyfikator dysku. Jeśli nie podano \fIidentyfikatora\fP, wypisze
bieżący identyfikator. Identyfikatorem jest UUID w przypadku GPT lub liczba
całkowita bez znaku dla MBR.
.RE
.sp
\fB\-r\fP, \fB\-\-reorder\fP \fIurządzenie\fP
.RS 4
Dokonuje ponownej numeracji partycji, porządkując je wg przesunięcia ich
początków.
.RE
.sp
\fB\-s\fP, \fB\-\-show\-size\fP [\fIurządzenie\fP...]
.RS 4
Wypisuje rozmiary wszystkich lub podanego urządzenia, używając jednostki
1024 bajtów. Polecenie PRZESTARZAŁE na rzecz \fBblockdev\fP(8).
.RE
.sp
\fB\-T\fP, \fB\-\-list\-types\fP
.RS 4
Wypisuje wszystkie obsługiwane typy dla bieżącej etykiety dysku lub etykiety
podanej opcją \fB\-\-label\fP.
.RE
.sp
\fB\-V\fP, \fB\-\-verify\fP [\fIurządzenie\fP...]
.RS 4
Sprawdza czy tablica partycji i partycje wyglądają na poprawne.
.RE
.sp
\fB\-\-relocate\fP \fIoper\fP \fIurządzenie\fP
.RS 4
Zmienia lokalizację nagłówka tablicy partycji. Polecenie obsługiwane obecnie
tylko dla nagłówka GPT. Argumentem \fIoper\fP może być:
.sp
\fBgpt\-bak\-std\fP
.RS 4
Przesuwa zapasowy nagłówek GPT do standardowego położenia na końcu
urządzenia.
.RE
.sp
\fBgpt\-bak\-mini\fP
.RS 4
Przesuwa zapasowy nagłówek GPT za ostatnią partycję. Proszę zauważyć, że
standard UEFI wymaga, aby zapasowy nagłówek był umieszczony na końcu
urządzenia i narzędzia partycjonujące mogą go automatycznie przemieścić do
pozycji zgodnej ze standardem.
.RE
.RE
.SH OPCJE
.sp
\fB\-a\fP, \fB\-\-append\fP
.RS 4
Nie tworzy nowej tablicy partycji, lecz jedynie dołącza podane partycje.
.sp
Proszę zauważyć, że w tym przypadku partycja nieużywana może być użyta
ponownie, nawet gdy nie jest ostatnią partycją w tablicy partycji. Zob. też
\fB\-N\fP aby określić wpis w tablicy partycji.
.RE
.sp
\fB\-b\fP, \fB\-\-backup\fP
.RS 4
Tworzy kopię zapasową sektorów bieżącej tablicy partycji przed rozpoczęciem
partycjonowania. Domyślną nazwą pliku kopii zapasowej jest
\fI~/sfdisk\-<urządzenie>\-<przesunięcie>.bak\fP; aby użyć innej
nazwy zob. opcję \fB\-O\fP, \fB\-\-backup\-file\fP. Zob. rozdział \fBTWORZENIE KOPII ZAPASOWEJ TABLICY PARTYCJI\fP aby dowiedzieć się więcej.
.RE
.sp
\fB\-\-color\fP[\fB=\fP\fIkiedy\fP]
.RS 4
Koloryzuje wynik. Opcjonalnym argumentem \fIkiedy\fP może być \fBauto\fP, \fBnever\fP
(nigdy) lub \fBalways\fP (zawsze). Gdy nie poda się\ argumentu \fIkiedy\fP,
domyślnym ustawieniem jest \fBauto\fP. Kolory mogą\ być wyłączone, aktualne
wbudowane ustawienie domyślne pokaże opcja \fB\-\-help\fP. Zob. również\ rozdział
\fBKOLORY\fP.
.RE
.sp
\fB\-f\fP, \fB\-\-force\fP
.RS 4
Wyłącza wszelkie sprawdzanie spójności.
.RE
.sp
\fB\-\-Linux\fP
.RS 4
Opcja przestarzała i ignorowana. Partycjonowanie kompatybilne z Linuksem (i
innymi współczesnymi systemami operacyjnymi) jest stosowane domyślnie.
.RE
.sp
\fB\-\-lock\fP[=\fItryb\fP]
.RS 4
Używa blokady na wyłączność BSD do urządzeń i plików na których
działa. Opcjonalnym argumentem \fItryb\fP może być \fByes\fP, \fBno\fP (albo \fB1\fP lub
\fB0\fP) lub też \fBnonblock\fP. Jeśli nie poda się \fItrybu\fP, domyślną wartością
jest \fByes\fP. Opcja ta przesłania zmienną środowiskową
\fB$LOCK_BLOCK_DEVICE\fP. Choć domyślnie nie jest używana żadna blokada, zaleca
się jej użycie aby uniknąć kolizji z \fBsystemd\-udevd\fP(8) i innymi
narzędziami.
.RE
.sp
\fB\-n\fP, \fB\-\-no\-act\fP
.RS 4
Wykonuje wszystkie czynności poza zapisem na urządzenie.
.RE
.sp
\fB\-\-no\-reread\fP
.RS 4
Nie sprawdza za pomocą ioctl re\-read\-partition\-table, czy urządzenie jest
aktualnie w użyciu.
.RE
.sp
\fB\-\-no\-tell\-kernel\fP
.RS 4
Nie informuje jądra o wprowadzonych zmianach partycji. Zaleca się łączenie
tej opcji z \fB\-\-no\-reread\fP do modyfikacji partycji na używanym dysku. Sama
partycja nie powinna być używana (np. zamontowana).
.RE
.sp
\fB\-O\fP, \fB\-\-backup\-file\fP \fIścieżka\fP
.RS 4
Zmienia domyślną nazwę pliku kopii zapasowej. Proszę zauważyć, że do nazwy
pliku zawsze dołączana jest nazwa urządzenia i przesunięcie.
.RE
.sp
\fB\-\-move\-data\fP[\fB=\fP\fIścieżka\fP]
.RS 4
Przesuwa dane po zmianie położenia partycji np. przy przesuwaniu początku
partycji do innego miejsca na dysku. Rozmiar partycji musi pozostać taki
sam, natomiast nowe i stare położenie mogą się nakładać. Wymagana jest
jednocześnie opcja \fB\-N\fP, aby określić tylko jedną, konkretną partycję.
.sp
Opcjonalna \fIścieżka\fP określa nazwę pliku dziennika. Dziennik zawiera
informacje o wszystkich operacjach odczytu/zapisu na danych partycji. Słowo
"\fB@default\fP" jako \fIścieżka\fP wymusza na \fBsfdisk\fP korzystanie z pliku
\fI~/sfdisk\-<nazwa\-urządzenia>.move\fP. Dziennik jest opcjonalny od
wersji 2.35.
.sp
Proszę zauważyć, że operacja ta jest ryzykowna i nie jest
niepodzielna. \fBNależy wykonać kopię zapasową danych!\fP
.sp
Zob. też \fB\-\-move\-use\-fsync\fP.
.sp
W poniższym przykładzie, pierwsze polecenie utworzy wolną przestrzeń przed
pierwszą partycją o rozmiarze 100 MiB i przeniesie dane, które ona zawiera
(np. system plików). Następne polecenie utworzy nową partycję w wolnym
miejscu (z przesunięciem 2048), a ostatnie zmieni kolejność partycji, aby
odzwierciedlała kolejność na dysku (pierwotna sdc1 stanie się sdc2).
.sp
\fBecho \(aq+100M,\(aq | sfdisk \-\-move\-data /dev/sdc \-N 1\fP \fBecho \(aq2048,\(aq | sfdisk /dev/sdc \-\-append\fP \fBsfdisk /dev/sdc \-\-reorder\fP
.RE
.sp
\fB\-\-move\-use\-fsync\fP
.RS 4
Używa wywołania systemowego \fBfsync\fP(2) po każdym zapisie, przy przenoszeniu
danych do nowego położenia opcją \fB\-\-move\-data\fP.
.RE
.sp
\fB\-o\fP, \fB\-\-output\fP \fIlista\fP
.RS 4
Określa wypisywane kolumny. Ich listę można poznać podając opcję \fB\-\-help\fP.
.sp
Domyślna listę kolumn można rozszerzyć, jeśli \fIlistę\fP poda się w formacie
\fB+\fP\fIlista\fP (np. \fB\-o +UUID\fP).
.RE
.sp
\fB\-q\fP, \fB\-\-quiet\fP
.RS 4
Wyłącza dodatkowe komunikaty informacyjne.
.RE
.sp
\fB\-u\fP, \fB\-\-unit S\fP
.RS 4
Opcja przestarzała. Sektor jest jedyną obsługiwaną jednostką. Opcja nie jest
obsługiwana łącznie z poleceniem \fB\-\-show\-size\fP.
.RE
.sp
\fB\-X\fP, \fB\-\-label\fP \fItyp\fP
.RS 4
Określa typ etykiety dysku (np. \fBdos\fP, \fBgpt\fP, ...). Jeśli nie poda się tej
opcji wartością domyślną będzie istniejąca etykieta, albo, gdy na urządzeniu
nie ma jeszcze etykiet, \fBsfdisk\fP użyje \fBdos\fP. Etykietę domyślną lub
bieżącą można nadpisać wierszem nagłówka skryptu "label:
<nazwa>". Opcja \fB\-\-label\fP nie wymusza na \fBsfdisk\fP utworzenia
pustej etykiety dysku (zob. poniższy rozdział \fBPUSTA ETYKIETA DYSKU\fP).
.RE
.sp
\fB\-Y\fP, \fB\-\-label\-nested\fP \fItyp\fP
.RS 4
Wymusza edycję zagnieżdżonej etykiety dysku. Główna etykieta dysku musi już
istnieć. Opcja pozwala na przykład na edycję hybrydowego/ochronnego MBR na
urządzeniu z GPT.
.RE
.sp
\fB\-w\fP, \fB\-\-wipe\fP \fIkiedy\fP
.RS 4
Usuwa sygnatury systemu plików, RAID i tablicy partycji z urządzenia, aby
uniknąć ryzyka ewentualnych kolizji. Argumentem \fIkiedy\fP może być: \fBauto\fP,
\fBnever\fP (nigdy) lub \fBalways\fP (zawsze). Jeśli nie użyje się niniejszej
opcji, domyślnym zachowaniem jest \fBauto\fP, w którym sygnatury są usuwane
tylko w trybie interaktywnym. Wyjątkiem są sygnatury tablicy partycji, które
są usuwane zawsze przed utworzeniem nowej tablicy partycji, chyba że
argumentem \fIkiedy\fP jest \fBnever\fP. Tryb \fBauto\fP nie usuwa również pierwszego
sektora (rozruchowego), aby usunąć ten obszar konieczne jest użycie trybu
\fBalways\fP. We wszystkich przypadkach, zanim dojdzie do utworzenia nowej
tablicy partycji, program wypisze ostrzeżenia pokazujące wykryte
sygnatury. Zob. też polecenie \fBwipefs\fP(8).
.RE
.sp
\fB\-W\fP, \fB\-\-wipe\-partitions\fP \fIkiedy\fP
.RS 4
Usuwa sygnatury systemu plików, RAID i tablicy partycji z nowo tworzonej
partycji, aby uniknąć ryzyka ewentualnych kolizji. Argumentem \fIkiedy\fP może
być: \fBauto\fP, \fBnever\fP (nigdy) lub \fBalways\fP (zawsze). Jeśli nie użyje się
niniejszej opcji, domyślnym zachowaniem jest \fBauto\fP, w którym sygnatury są
usuwane tylko w trybie interaktywnym i po potwierdzeniu przez
użytkownika. We wszystkich przypadkach, zanim dojdzie do utworzenia nowej
partycji, program wypisze ostrzeżenia pokazujące wykryte sygnatury. Zob. też
polecenie \fBwipefs\fP(8).
.RE
.sp
\fB\-v\fP, \fB\-\-version\fP
.RS 4
Wyświetla informacje o wersji i kończy działanie.
.RE
.sp
\fB\-h\fP, \fB\-\-help\fP
.RS 4
Wyświetla ten tekst i kończy pracę.
.RE
.SH "FORMATY WEJŚCIOWE"
.sp
\fBsfdisk\fP obsługuje dwa formaty wejściowe i ogólne wiersze nagłówkowe.
.SS "Wiersze nagłówkowe"
.sp
Opcjonalne wiersze nagłówkowe określają ogólne informacje odnoszące się do
tablicy partycji. Format wiersza nagłówkowego:
.sp
\fB<nazwa>: <wartość>\fP
.sp
Aktualnie rozpoznawane są następujące nagłówki:
.sp
\fBunit\fP
.RS 4
Określa jednostkę partycjonowania. Jedyną obsługiwaną są sektory \-
\fBsectors\fP.
.RE
.sp
\fBlabel\fP
.RS 4
Określa typ tablicy partycji np. \fBdos\fP lub \fBgpt\fP.
.RE
.sp
\fBlabel\-id\fP
.RS 4
Określa identyfikator tablicy partycji. Powinna być to liczba szesnastkowa
(z przedrostkiem \fB0x\fP) w przypadku MBR oraz UUID w przypadku GPT.
.RE
.sp
\fBfirst\-lba\fP
.RS 4
Określa pierwszy użyteczny sektor dla partycji GPT.
.RE
.sp
\fBlast\-lba\fP
.RS 4
Określa ostatni użyteczny sektor dla partycji GPT.
.RE
.sp
\fBtable\-length\fP
.RS 4
Określa maksymalną liczbę partycji GPT.
.RE
.sp
\fBgrain\fP
.RS 4
Określa minimalny rozmiar w bajtach używany do obliczenia wyrównania
partycji. Domyślną wartością jest 1MiB i usilnie zaleca się jej nie
zmieniać. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości proszę nie modyfikować tej
zmiennej.
.RE
.sp
\fBsector\-size\fP
.RS 4
Określa rozmiar sektora. Ten nagłówek jest tylko informacyjny i nie jest
używany przy tworzeniu przez \fBsfdisk\fP nowej tablicy partycji. Program
korzysta z konkretnej wartości danego, fizycznego urządzenia, a rozmiar
sektora ze zrzutu jest ignorowany.
.RE
.sp
Proszę zauważyć, że wiersze nagłówkowe można użyć jedynie przed podaniem
pierwszej partycji w wejściu.
.SS "Format pól nienazwanych"
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fIpoczątek rozmiar typ flaga\-rozruchu\fP
.br
.RE
.ll
.sp
gdzie każdy wiersz dotyczy jednego opisu partycji.
.sp
Pola są oddzielone białym znakiem, przecinkiem (zalecane) lub dwukropkiem,
po którym może wystąpić biały znak; początkowe i końcowe białe znaki są
ignorowane. Liczby mogą być ósemkowe, dziesiętne lub szesnastkowe; domyślnie
są dziesiętne. Jeśli jakieś pole jest nieobecne, puste lub podane jako
"\fB\-\fP" używane są domyślne wartości. Gdy jednak poda się opcję \fB\-N\fP (zmiana
pojedynczej partycji), domyślną wartością każdego pola jest jej poprzednia
wartość.
.sp
Domyślną wartością \fIpoczątku\fP jest pierwszy nieprzypisany sektor wyrównany
zgodnie z limitami wejścia/wyjścia urządzenia. Domyślne przesunięcie
początku pierwszej partycji wynosi 1 MiB. Jeśli po przesunięciu podano
przyrostki zwielokrotniające (KiB, MiB, GiB, TiB, PiB, EiB, ZiB i YiB), to
liczba ta jest interpretowana jako przesunięcie w bajtach. Od wersji 2.38
przy użyciu opcji \fB\-N\fP (zmiana pojedynczej partycji) można użyć "\fB+\fP" do
powiększenia partycji, przesuwając jej początek w celu wykorzystania wolnego
miejsca przed partycją.
.sp
Domyślna wartość \fIrozmiaru\fP oznacza "tak bardzo, jak to możliwe" tzn. do
następnej partycji lub do końca urządzenia. Argument numeryczny jest
domyślnie interpretowany jako liczba sektorów, ale jeśli występują po nim
przyrostki zwielokrotniające (KiB, MiB, GiB, TiB, PiB, EiB, ZiB i YiB), to
liczba jest interpretowana jako rozmiar partycji w bajtach, który jest
następnie wyrównywany zgodnie z limitami wejścia/wyjścia urządzenia. Zamiast
tego można też użyć "\fB+\fP" aby powiększyć rozmiar partycji tak bardzo jak to
możliwe. Proszę zwrócić uwagę, że "\fB+\fP" jest równoważne domyślnemu
zachowaniu w przypadku nowej partycji; istniejące partycję będą miały
zmieniony rozmiar wedle potrzeb.
.sp
\fITyp\fP partycji jest podawany: szesnastkowo w przypadku MBR (DOS) (przy czym
przedrostek 0x jest opcjonalny), jako łańcuch GUID w przypadku GPT, jako
skrót lub jako alias. Zaleca się użycie dwóch liter w przypadku
szesnastkowych kodów MBR, aby uniknąć kolizji pomiędzy przestarzałym skrótem
"\fBE\fP" i kodem szesnastkowym MBR "\fB0E\fP". Ze względu na kompatybilność
wsteczną \fBsfdisk\fP w pierwszej kolejności spróbuje zinterpretować \fItyp\fP
jako skrót w skryptach partycjonowania, choć w innych miejscach (np. przy
poleceniu \fB\-\-part\-type\fP) skrót jest rozważany jako ostatnia możliwość.
.sp
Od wersji 2.36 libfdisk obsługuje aliasy typów partycji jako rozszerzenie
skrótów. Alias jest łatwo odczytywalnym słowem dla człowieka (np. "linux").
.sp
Od wersji 2.37 libfdisk obsługuje nazwę typu partycji na wejściu, ignorując
wielkość znaków oraz wszystkie znaki nazwy niebędące znakami
alfanumerycznymi lub cyframi (np. "Linux /usr x86" odpowiada "linux
usr\-x86").
.sp
Obsługiwane skróty i aliasy:
.sp
\fBL\fP \- alias "\fBlinux\fP"
.RS 4
Linux; oznacza 83 w przypadku MBR oraz 0FC63DAF\-8483\-4772\-8E79\-3D69D8477DE4
w przypadku GPT.
.RE
.sp
\fBS\fP \- alias "\fBswap\fP"
.RS 4
przestrzeń wymiany; oznacza 82 w przypadku MBR i
0657FD6D\-A4AB\-43C4\-84E5\-0933C84B4F4F w przypadku GPT.
.RE
.sp
\fBEx\fP \- alias "\fBextended\fP"
.RS 4
Partycja rozszerzona MBR; oznacza 05 w przypadku MBR. Oryginalny skrót \fBE\fP
jest przestarzały ze względu na kolizję z typem partycji 0x0E MBR.
.RE
.sp
\fBH\fP \- alias "\fBhome\fP"
.RS 4
partycja domowa; oznacza 933AC7E1\-2EB4\-4F13\-B844\-0E14E2AEF915 w przypadku
GPT.
.RE
.sp
\fBU\fP \- alias "\fBuefi\fP"
.RS 4
partycja systemu EFI, oznacza EF w przypadku MBR i
C12A7328\-F81F\-11D2\-BA4B\-00A0C93EC93B w przypadku GPT.
.RE
.sp
\fBR\fP \- alias "\fBraid\fP"
.RS 4
Linuksowy RAID; oznacza FD w przypadku MBR i
A19D880F\-05FC\-4D3B\-A006\-743F0F84911E w przypadku GPT.
.RE
.sp
\fBV\fP \- alias "\fBlvm\fP"
.RS 4
LVM; oznacza 8E w przypadku MBR i E6D6D379\-F507\-44C2\-A23C\-238F2A3DF928 w
przypadku GPT.
.RE
.sp
Domyślnym \fItypem\fP jest \fBlinux\fP.
.sp
Skrót "\fBX\fP" oznaczający linuksową partycję rozszerzoną (85) jest
przestarzały na rzecz "\fBEx\fP".
.sp
\fIflaga\-rozruchu\fP jest określona jako [\fB*\fP|\fB\-\fP], przy czym domyślna jest
wartość oznaczająca brak rozruchu (\fB\-\fP). Wartość tego pola nie ma znaczenia
dla Linuksa \- jądro Linux uruchamia się już po fazie rozruchu \- ale może być
ważna dla pewnych menedżerów rozruchu lub innych systemów operacyjnych.
.SS "Format pól nazwanych"
.sp
Format ten jest czytelniejszy, pewniejszy, rozszerzalny i pozwala podać
dodatkowe informacje (np. UUID). Zaleca się korzystanie z formatu pól
nazwanych, ponieważ wpływa on pozytywnie na przejrzystość skryptów
użytkownika.
.RS 3
.ll -.6i
.sp
[\fIurządzenie\fP \fB:\fP] \fInazwa\fP[\fB=\fP\fIwartość\fP], ...
.br
.RE
.ll
.sp
Pole \fIurządzenie\fP jest opcjonalne. \fBsfdisk\fP pobiera numer partycji z nazwy
urządzenia. Pozwala to podać partycje w dowolnej kolejności. Funkcja
przydatna głównie z \fB\-\-dump\fP. W przypadku wątpliwości proszę jej nie
używać.
.sp
\fIWartość\fP można podać w cudzysłowach (np. name="To jest nazwa
partycji"). Pola \fBstart=\fP i \fBsize=\fP obsługują "\fB+\fP" i "\fB\-\fP" w ten sam
sposób jak \fBformat pól nienazwanych\fP.
.sp
Obecnie obsługiwane są następujące pola:
.sp
\fBstart=\fP\fIliczba\fP
.RS 4
Pierwszy nieprzypisany sektor wyrównany zgodnie z limitami wejścia/wyjścia
urządzenia. Domyślne przesunięcie początku pierwszej partycji wynosi 1
MiB. Jeśli po przesunięciu podano przyrostki zwielokrotniające (KiB, MiB,
GiB, TiB, PiB, EiB, ZiB i YiB), to liczba ta jest interpretowana jako
przesunięcie w bajtach.
.RE
.sp
\fBsize=\fP\fIliczba\fP
.RS 4
Rozmiar partycji w sektorach. Po liczbie mogą występować przyrostki
zwielokrotniające (KiB, MiB, GiB, TiB, PiB, EiB, ZiB i YiB) i wówczas liczba
jest interpretowana jako rozmiar partycji w bajtach, który jest następnie
wyrównywany zgodnie z limitami wejścia/wyjścia urządzenia.
.RE
.sp
\fBbootable\fP
.RS 4
Oznacza partycję jako rozruchową.
.RE
.sp
\fBattrs=\fP\fIłańcuch\fP
.RS 4
Atrybuty partycji, zwykle bity atrybutów partycji GPT. Więcej informacji o
formacie łańcucha bitów GPT w opisie \fB\-\-part\-attrs\fP.
.RE
.sp
\fBuuid=\fP\fIłańcuch\fP
.RS 4
Unikalny identyfikator UUID partycji GPT.
.RE
.sp
\fBname=\fP\fIłańcuch\fP
.RS 4
Nazwa partycji GPT.
.RE
.sp
\fBtype=\fP\fIkod\fP
.RS 4
Liczba szesnastkowa (bez 0x) w przypadku partycji MBR, łańcuch GUID w
przypadku GPT, skrót (jak w formacie pól nienazwanych) lub nazwa typu
(np. type="Linux /usr (x86)"). Proszę zapoznać się z rozdziałem o formacie
pól nienazwanych (powyżej) aby dowiedzieć się więcej. Ze względu na
kompatybilność wsteczną \fBId=\fP ma takie samo znaczenie.
.RE
.SH "PUSTA ETYKIETA DYSKU"
.sp
\fBsfdisk\fP domyślnie nie tworzy tablicy partycji niezawierającej
partycji. Domyślnie oczekuje się podania wierszy z partycjami przez
skrypt. Pusta tablica partycji musi być zażądana bezpośrednio wierszem
nagłówkowym "label: <nazwa>" bez wierszy partycji. Przykładowo:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fBecho \(aqlabel: gpt\(aq | sfdisk /dev/sdb\fP
.br
.RE
.ll
.sp
tworzy pustą tablicę partycji GPT. Proszę zauważyć, że \fB\-\-append\fP wyłącza
tę funkcję.
.SH "KOPIA ZAPASOWA TABLICY PARTYCJI"
.sp
Zaleca się zachowanie układu urządzeń. \fBsfdisk\fP obsługuje dwa sposoby.
.SS "Zrzut w formacie kompatybilnym ze sfdisk"
.sp
Polecenie \fB\-\-dump\fP zapisze opis układu urządzenia do pliku
tekstowego. Format zrzutu nadaje się później wykorzystania jako wejście
\fBsfdisk\fP. Przykładowo:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fBsfdisk \-\-dump /dev/sda > sda.dump\fP
.br
.RE
.ll
.sp
Polecenie do późniejszego przywrócenia:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fBsfdisk /dev/sda < sda.dump\fP
.br
.RE
.ll
.SS "Pełna, binarna kopia zapasowa"
.sp
W celu uzyskania pełnej, binarnej kopii zapasowej wszystkich sektorów, gdzie
przechowywana jest tablica partycji, proszę użyć polecenia
\fB\-\-backup\-pt\-sectors\fP. Zapisuje sektory do plików
\fI~/sfdisk\-<urządzenie>\-<przesunięcie>.bak\fP. Domyślną nazwę
plików kopii zapasowej można zmienić opcją \fB\-\-backup\-file\fP. Pliki kopii
zapasowej zawierają jedynie surowe dane z \fIurządzenia\fP. Przykładowo:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fBsfdisk \-\-backup\-pt\-sectors /dev/sda\fP
.br
.RE
.ll
.sp
Nagłówek GPT można później przywrócić poleceniem:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fBdd if=~/sfdisk\-sda\-0x00000200.bak of=/dev/sda seek=$((0x00000200)) bs=1 conv=notrunc\fP
.br
.RE
.ll
.sp
Można również użyć opcji \fB\-\-backup\fP do utworzenia kopii zapasowej przed
innymi poleceniami \fBsfdisk\fP. Przykładowo, aby utworzyć kopię zapasową
tablicy partycji przed usunięciem z niej wszystkich partycji:
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fBsfdisk \-\-backup \-\-delete /dev/sda\fP
.br
.RE
.ll
.sp
Tego samego konceptu plików kopii zapasowej używa \fBwipefs\fP(8).
.sp
Proszę zauważyć, że \fBsfdisk\fP od wersji 2.26 nie udostępnia już opcji \fB\-I\fP
do odzyskania sektorów. Wystarczająca jest funkcjonalność programu \fBdd\fP(1).
.SH KOLORY
.sp
Kolorowanie wyjściowe zaimplementowano poprzez
\fBterminal\-colors.d\fP(5). Jawne kolorowanie można wyłączyć za pomocą pustego
pliku
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fI/etc/terminal\-colors.d/sfdisk.disable\fP
.br
.RE
.ll
.sp
dla polecenia \fBsfdisk\fP albo dla wszystkich narzędzi plikiem
.RS 3
.ll -.6i
.sp
\fI/etc/terminal\-colors.d/disable\fP
.br
.RE
.ll
.sp
Globalne ustawienie przesłonią \fI$XDG_CONFIG_HOME/terminal\-colors.d\fP lub
\fI$HOME/.config/terminal\-colors.d\fP danego użytkownika.
.sp
Proszę zauważyć, że kolorowanie wyjścia może być domyślnie włączone i
wówczas katalogi \fIterminal\-colors.d\fP mogą jeszcze nie istnieć.
.sp
Logiczne nazwy kolorów obsługiwane przez \fBsfdisk\fP to:
.sp
\fBheader\fP
.RS 4
Nagłówek wyjściowych tablic/tabel.
.RE
.sp
\fBwarn\fP
.RS 4
Ostrzeżenia.
.RE
.sp
\fBwelcome\fP
.RS 4
Powitania.
.RE
.SH ŚRODOWISKO
.sp
\fBSFDISK_DEBUG\fP=all
.RS 4
włącza wyjście debugowania \fBsfdisk\fP.
.RE
.sp
\fBLIBFDISK_DEBUG\fP=all
.RS 4
włącza wyjście debugowania libfdisk.
.RE
.sp
\fBLIBBLKID_DEBUG\fP=all
.RS 4
włącza wyjście debugowania libblkid.
.RE
.sp
\fBLIBSMARTCOLS_DEBUG\fP=all
.RS 4
włącza wyjście debugowania libsmartcols.
.RE
.sp
\fBLOCK_BLOCK_DEVICE\fP=<tryb>
.RS 4
używa blokowania na wyłączność BSD. Tryb to "1" lub "0". Więcej informacji w
opisie opcji \fB\-\-lock\fP.
.RE
.SH UWAGI
.sp
Od wersji 2.26 \fBsfdisk\fP nie udostępnia opcji \fB\-R\fP lub \fB\-\-re\-read\fP do
wymuszenie ponownego odczytania przez jądro tablicy partycji. Proszę zamiast
tego użyć polecenia \fBblockdev \-\-rereadpt\fP.
.sp
Od wersji 2.26 \fBsfdisk\fP nie udostępnia opcji \fB\-\-DOS\fP, \fB\-\-IBM\fP,
\fB\-\-DOS\-extended\fP, \fB\-\-unhide\fP, \fB\-\-show\-extended\fP, \fB\-\-cylinders\fP,
\fB\-\-heads\fP, \fB\-\-sectors\fP, \fB\-\-inside\-outer\fP oraz \fB\-\-not\-inside\-outer\fP.
.SH PRZYKŁADY
.sp
\fBsfdisk \-\-list \-\-label\-nested=mbr /dev/sda\fP
.RS 4
Wypisuje ochronny MBR na urządzeniu z etykietą dysku GPT.
.RE
.sp
\fBecho \-e \(aq,10M,L\(rsn,10M,L\(rsn,+,\(rsn\(aq | sfdisk /dev/sdc\fP
.RS 4
Tworzy trzy partycje linuksowe, z domyślnym początkiem; rozmiar pierwszych
dwóch partycji to 10MiB, a ostatnia zajmie całe dostępne miejsce na
urządzeniu.
.RE
.sp
\fBecho \-e \(aqsize=10M, type=L\(rsn size=10M, type=L\(rsn size=+\(rsn\(aq | sfdisk /dev/sdc\fP
.RS 4
Jak we wcześniejszym przykładzie, ale w formacie pól nazwanych.
.RE
.sp
\fBecho \-e \(aqtype=swap\(aq | sfdisk \-N 3 /dev/sdc\fP
.RS 4
Ustawia typ trzeciej partycji na "swap".
.RE
.sp
\fBsfdisk \-\-part\-type /dev/sdc 3 swap\fP
.RS 4
Jak we wcześniejszym przykładzie, ale bez używania skryptu.
.RE
.sp
\fBsfdisk \-\-delete /dev/sdc 2\fP
.RS 4
Usuwa drugą partycję.
.RE
.sp
\fBecho "," | sfdisk \-N 3 \-\-move\-data /dev/sdc\fP
.RS 4
Powiększa trzecią partycję w obu kierunkach, przesuwając początek w celu
zajęcia wolnego miejsca przed partycją i powiększając jej rozmiar, w celu
zajęcia całego wolne miejsca za partycją, a także przesuwa dane partycji.
.RE
.SH AUTORZY
.sp
.MTO kzak\(atredhat.com "Karel Zak" ""
.sp
Obecna implementacja \fBsfdisk\fP korzysta z oryginalnego \fBsfdisk\fP autorstwa
Andriesa E. Brouwera.
.SH "ZOBACZ TAKŻE"
.sp
\fBfdisk\fP(8), \fBcfdisk\fP(8), \fBparted\fP(8), \fBpartprobe\fP(8), \fBpartx\fP(8)
.SH ZGŁASZANIE\ BŁĘDÓW
.sp
Raporty o błędach proszę zgłaszać pod adresem
.URL https://github.com/util\-linux/util\-linux/issues "" .
.SH DOSTĘPNOŚĆ
.sp
Polecenie \fBsfdisk\fP jest częścią pakietu util\-linux i można je pobrać ze
strony
.URL https://www.kernel.org/pub/linux/utils/util\-linux/ "Linux Kernel Archive" .
.PP
.SH TŁUMACZENIE
Autorami polskiego tłumaczenia niniejszej strony podręcznika są:
Michał Kułach <michal.kulach@gmail.com>
.
.PP
Niniejsze tłumaczenie jest wolną dokumentacją. Bliższe informacje o warunkach
licencji można uzyskać zapoznając się z
.UR https://www.gnu.org/licenses/gpl-3.0.html
GNU General Public License w wersji 3
.UE
lub nowszej. Nie przyjmuje się ŻADNEJ ODPOWIEDZIALNOŚCI.
.PP
Błędy w tłumaczeniu strony podręcznika prosimy zgłaszać na adres listy
dyskusyjnej
.MT manpages-pl-list@lists.sourceforge.net
.ME .
