.\" -*- coding: UTF-8 -*-
.\"*******************************************************************
.\"
.\" This file was generated with po4a. Translate the source file.
.\"
.\"*******************************************************************
.TH SETFONT 8 "11 lutego 2001" "" "Wsparcie międzynarodowe"
.SH NAZWA
setfont \- ładuje czcionkę konsolową ekranu dla EGA/VGA
.SH SKŁADNIA
\fBsetfont\fP [\-O \fIfont+umap.orig\fP] [\-o \fIfont.orig\fP] [\-om \fIcmap.orig\fP] [\-ou
\fIumap.orig\fP] [\-\fIN\fP] [\fIfont.new ...\fP] [\-m \fIcmap\fP] [\-u \fIumap\fP] [\-C
\fIconsole\fP] [\-h\fIH\fP] [\-v] [\-V]
.SH OPIS
Polecenie \fIsetfont\fP wczytuje czcionkę z pliku \fIfont.new\fP i ładuje ją do
generatora znaków EGA/VGA oraz opcjonalnie wypisuje poprzednią
czcionkę. Może również wczytać różne tablice odwzorowań i wypisać zawartość
poprzednich.
.LP
Jeżeli nie podano żadnych argumentów (lub tylko opcję \-\fIN\fP dla jakiejś
liczby \fIN\fP), wtedy ładowana jest domyślna czcionka (8x\fIN\fP)  (zobacz
poniżej). Można podać wiele małych czcionek, zawierających tablice
unikodowe, a \fBsetfont\fP połączy je i wczyta całość. Typowe użycie:
.TP 
\fBsetfont\fP
Wczytuje domyślną czcionkę.
.TP 
\fBsetfont drdos8x16\fP
Wczytuje podaną czcionkę (tutaj 448\-glifowa [448\-glyph] czcionka drdos).
.TP 
\fBsetfont cybercafe \-u cybercafe\fP
Wczytuje podaną czcionkę, który nie ma mapy unikodowej, oraz podaną mapę.
.TP 
\fBsetfont LatArCyrHeb\-19 \-m 8859\-2\fP
Wczytuje podaną czcionkę (tutaj 512\-glifowa czcionka łącząca różne zestawy
znaków)  i określa, że lokalnym zestawem znaków jest ISO 8859\-2.
.LP
Uwaga: jeśli czcionka ma więcej niż 256 glifów, to tylko 8 z 16 kolorów
będzie można użyć jednocześnie. Może to pogorszyć postrzeganie konsoli
(utrata intensywności albo i nawet niektórych kolorów).

.SH "FORMATY CZCIONEK"
Standardowym formatem czcionek w Linuksie jest PSF. Zawiera on nagłówek
opisujący własności czcionki, takie jak rozmiar znaku, po którym występuje
mapa bitowa glifów, po której opcjonalnie występować może tablica odwzorowań
unikodowych, dająca wartość unikodową dla każdego glifu. Rozpoznawanych jest
również wiele innych (przestarzałych) formatów.  Gdy plik wejściowy ma
format strony kodowej (prawdopodobnie z rozszerzeniem .cp), zawierającej
trzy czcionki o rozmiarach np. 8x8, 8x14 i 8x16, wtedy jedna z opcji \-8 lub
\-14 lub \-16 musi być podana, by wybrać jeden z nich. Surowe pliki z
czcionkami są plikami binarnymi o rozmiarze 256*\fIN\fP bajtów, zawierającymi
obrazy bitowe każdego z 256 znaków, po jednym bajcie na każdą skanowaną
linię i po \fIN\fP bajtów na znak (0 < \fIN\fP <= 32). Większość czcionek
ma szerokość 8 bitów, lecz z urządzeniem bufora ramki (fb) użyte mogą być
inne szerokości.

.SH "WYSOKOŚĆ CZCIONKI"
Program \fBsetfont\fP nie zawiera wbudowanych informacji na temat trybów
graficznych VGA, ale po prostu prosi jądro o wczytanie pewnej mapy bitowej
do pamięci znakowej ROM karty graficznej. Jednak od Linuksa 1.3.1 jądro wie
wystarczająco o trybach graficznych EGA/VGA, aby wybrać inną odległość linii
(line distance). Domyślną wysokością znaku będzie liczba \fIN\fP wyciągnięta z
czcionki lub podana jako opcja. Użytkownik jednak może podać inną wysokość
\fIH\fP znaku, używając opcji \fI\-h\fP.

.SH "MAPY KONSOLI"
W drodze od wyjścia programu użytkownika do wyświetlenia na konsoli
zaangażowanych jest kilka odwzorowań. Gdy konsola jest w trybie utf8 (zobacz
\fBunicode_start\fP(1)), to wtedy jądro oczekuje, że wyjście programu
użytkownika jest kodowane jako UTF\-8 (zobacz \fButf\-8\fP(7)) i konwertuje je do
Unikodu (ucs2). W przeciwnym razie, 8\-bitowe wyjście programu jest
zamieniane na 16\-bitowe wartości unikodowe za pomocą tablicy
translacji. Taka tablica nazywana jest \fIunikodową mapą konsoli\fP (Unicode
console map). Są cztery takie tablice: trzy wbudowane w jądro i czwarta,
która może być ustawiona, dzięki opcji \fI\-m\fP programu \fBsetfont\fP. Między
tymi tablicami wybiera sekwencja sterująca; po wczytaniu \fIcmap\fP, \fBsetfont\fP
wyrzuci na wyjściu sekwencję sterującą "Esc ( K", co sprawia, że jest to
aktywna translacja.
.LP
Przykładami argumentów dla opcji \fI\-m\fP są \fI8859\-1\fP, \fI8859\-2\fP, ...,
\fI8859\-15\fP, \fIcp437\fP, ..., \fIcp1250\fP.
.LP
Jądro znajduje prawidłowy glif dla podanej wartości unikodowej symbolu,
który ma być wyświetlony, używając informacji o odwzorowaniu unikodowym
czcionki i wyświetla go.
.LP
Stare czcionki nie zawierają informacji o odwzorowaniu unikodowym i dlatego
istnieją mapy bezpośrednio\-do\-czcionki (direct\-to\-font maps) (wczytywane
także dzięki opcji \fI\-m\fP), które dają zgodność (correspondence) pomiędzy
bajtami użytkownika, a pozycjami czcionek. Najbardziej powszechną zgodnością
jest ta podana w pliku \fItrivial\fP (gdzie wartości bajtów użytkownika są
używane bezpośrednio jako pozycje czcionek). Czasami preferowane są inne
zgodności, gdyż sprzęt PC video oczekuje, że znaki rysowane będą na pewnych
pozycjach czcionek.
.LP
Gdy podany zostanie argument \fI\-m none\fP wczytanie i aktywacja tablicy
odwzorowań zostaną powstrzymane. Poprzednia mapa konsoli może być zachowana
dzięki opcji \fI\-om plik\fP.  Te opcje sprawiają, że \fBmapscrn\fP(8)  jest
przestarzały. (Jednak może być użyteczny przy czytaniu tego podręcznika).

.SH "UNIKODOWE MAPY CZCIONEK"
Zgodność między glifami w czcionce a wartościami unikodowymi jest opisana
przez unikodową tablicę odwzorowań. W wielu plikach z czcionkami zawarte są
unikodowe tablice odwzorowań, które mogą być wskazane przez opcję \fI\-u\fP.
Program \fBsetfont\fP wczyta taką unikodową tablicę odwzorowań, chyba że podana
została opcja \fI\-ou none\fP.  Poprzednia unikodowa tablica odwzorowań będzie
zachowana jako część zapisanego pliku z czcionką, gdy użyta będzie opcja
\-O. Tablica ta może być także zapisana w oddzielnym pliku dzięki opcji \fI\-ou
plik\fP.  Te opcje sprawiają, że \fBloadunimap\fP(8) jest przestarzały.
.LP
Unikodowa tablica odwzorowań powinna przydzielić kilka glifów do
\'brakującego znaku' (missing character) o wartości U+fffd. W przeciwnym
razie brakujące znaki nie są tłumaczone, dając pogmatwane rezultaty.

Zazwyczaj nie jest potrzebna tablica odwzorowań, a unikodowa tablica
odwzorowań jest już zawarta w foncie (czasami wskazyje na to rozszerzenie
\&.psfu), więc większość użytkowników nie musi się martwić dokładnym
znaczeniem i funkcjonalnością tych tablic.

Każdy może dodać unikodową tablicę odwzorowań do czcionki psf używając
\fBpsfaddtable\fP(1).

.SH OPCJE
.TP 
\fB\-h \fP\fIH\fP
Zmień wysokość czcionki.
.TP 
\fB\-m \fP\fIplik\fP
Wczytuje mapę konsoli lub unikodową mapę konsoli z \fIpliku\fP.
.TP 
\fB\-o \fP\fIplik\fP
Zapisuje poprzednią czcionkę do \fIpliku\fP.
.TP 
\fB\-O \fP\fIplik\fP
Zapisuje poprzednią czcionkę i mapę unikodową do \fIpliku\fP.
.TP 
\fB\-om \fP\fIplik\fP
Zapisuje mapę konsoli do \fIpliku\fP.
.TP 
\fB\-ou \fP\fIplik\fP
Zapisuje poprzednią mapę unikodową do \fIpliku\fP.
.TP 
\fB\-u \fP\fIplik\fP
Wczytuje tablicę unikodową opisującą czcionkę z \fIpliku\fP.
.TP 
\fB\-C \fP\fIconsole\fP
Ustawia czcionkę dla wskazanej konsoli. (Może wymagać uprawnień
administratora).
.TP 
\fB\-v\fP
Więcej szczegółów.
.TP 
\fB\-V\fP
Wyświetla informacje o wersji i kończy działanie.

.SH UWAGA
Sprzęt video PC pozwala na użycie bitu "intensywności" albo w celu
oznaczenia jasności, albo aby pozwolić na 512 (zamiast 256) glifów w
czcionce. Tak więc, jeśli czcionka ma więcej niż 256 glifów, to konsola
będzie zredukowana do 8 (zamiast 16) kolorów.

.SH PLIKI
\fI/usr/share/consolefonts\fP jest domyślnym katalogiem na
czcionki. \fI/usr/share/unimaps\fP jest domyślnym katalogiem na mapy
unikodowe. \fI/usr/share/consoletrans\fP jest domyślnym katalogiem na mapowania
ekranu. Domyślną czcionką jest plik \fIdefault\fP (lub \fIdefault8x\fPN, gdy
podana została opcja \-N dla jakiejś liczby N), z możliwym odpowiednim
rozszerzeniem (takim jak .psf).
.SH "ZOBACZ TAKŻE"
\fBpsfaddtable\fP(1), \fBunicode_start\fP(1), \fBloadunimap\fP(8), \fButf\-8\fP(7),
\fBmapscrn\fP(8)
.\" .SH "AUTHORS"
.\" Eugene G. Crosser (crosser@pccross.msk.su)
.\" .br
.\" Andries E. Brouwer (aeb@cwi.nl)

.SH TŁUMACZENIE
Autorami polskiego tłumaczenia niniejszej strony podręcznika są:
Przemek Borys <pborys@dione.ids.pl>,
Grzegorz Goławski <grzegol@pld.org.pl>
i
Robert Luberda <robert@debian.org>
.

Niniejsze tłumaczenie jest wolną dokumentacją. Bliższe informacje o warunkach
licencji można uzyskać zapoznając się z
.UR https://www.gnu.org/licenses/gpl-3.0.html
GNU General Public License w wersji 3
.UE
lub nowszej. Nie przyjmuje się ŻADNEJ ODPOWIEDZIALNOŚCI.

Błędy w tłumaczeniu strony podręcznika prosimy zgłaszać na adres
.MT
manpages-pl-list@lists.sourceforge.net
.ME .
